Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

Μπορεί να αλλάξει η κατάσταση χωρίς κοινωνική εξέγερση;



Μοναδικός δικαιολογητικός λόγος και σκοπός της ύπαρξης του Κράτους (ως λαϊκής οργανωτικής δομής) είναι η κοινωνία. Δηλαδή η εξασφάλιση της συνοχής της, της προστασίας της, της ανάπτυξή της, της εδραίωσης κοινωνικής δικαιοσύνης κ.λ.π. Αιτία λοιπόν της ύπαρξης του Κράτους είναι η προστασία και η εξυπηρέτηση της Κοινωνίας και όχι η εξαθλίωσή της. Κράτος που εξαθλιώνει την κοινωνία, δεν....
έχει λόγο ύπαρξης.  Το δε Πολίτευμα είναι η με νομικούς κανόνες συγκρότηση και άσκηση της κρατικής εξουσίας για την εξυπηρέτηση του κοινωνικού συμφέροντος.

Με βάση αυτές τις γενικά παραδεδεγμένες σκέψεις, είναι λογικό επόμενο ότι η κοινωνία έχει το προβάδισμα έναντι του κράτους και οι όποιες κοινωνικές αλλαγές, κοινωνικά προτάγματα και κοινωνικές ανάγκες, είναι φυσικό να επιφέρουν και ανάλογες αλλαγές στο πολιτικό σύστημα, δηλαδή στους κανόνες και τους μηχανισμούς άσκησης της κρατικής εξουσίας, προκειμένου αυτό να προσαρμοστεί στη νέα κοινωνική πραγματικότητα, χωρίς να απαιτείται κοινωνική εξέγερση ή επανάσταση.  Υπάρχει δηλαδή από τη φύση της μια σχέση νομοτελειακά μονοσήμαντη σε μεγάλο μέρος της.

Στην Ελλάδα όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει. Εδώ όπως είναι γνωστό, η κρατική εξουσία έχει αυτονομηθεί πλήρως από την κοινωνία. Αυτοαναπαράγεται και ασκείται αυτοδύναμα, χωρίς η κοινωνία να μπορεί να παρέμβει πουθενά. Το πολιτικό σύστημα είναι κλειστό. Επομένως όση εξαθλίωση και αν υπάρξει και όσες κοινωνικές ανακατατάξεις και αν γίνουν, το πολιτικό σύστημα (πολιτικό προσωπικό, κανόνες λειτουργίας του, κρατικοί μηχανισμοί και διαπλεκόμενα κρατικοδίαιτα συμφέροντα) θα παραμένει αλώβητο και θα συνεχίσει να επιβαρύνει την ανίσχυρη και κατακερματισμένη κοινωνία, οχυρωμένο πίσω από ένα αντιδημοκρατικό Σύνταγμα που δεν δίνει δημοκρατικές διεξόδους κοινωνικής παρέμβασης...
Η κοινωνία πλέον, από την πλήρη ιδιώτευσή της (κατάσταση στην οποία ήταν μέχρι τώρα), προχωρεί σε μια κατάσταση περαιτέρω κατακερματισμού και ισοπέδωσης και ως εκ τούτου αναζήτησης προσωπικής επιβίωσης των ατόμων με κάθε μέσο. Κάποιος συνεκτικός κρίκος που θα μπορούσε να την συνενώσει, να την κάνει να αντιδράσει και να επιβάλει τη θέλησή της, δεν υπάρχει. Όσο και αν αγανακτεί και αν συγκεντρώνεται στις πλατείες, θα ανατρέπεται από τα δακρυγόνα και τις πλαστικές σφαίρες του πολιτικού συστήματος, χωρίς να υπάρχει ουσιαστική συνέχεια. Πολλά μέλη της ήδη εγκαταλείπουν τον όποιο αγώνα, ακόμα και την ίδια τη ζωή τους.
Οι μόνες κοινωνικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να αποτελέσουν συνεκτικό κοινωνικό κρίκο και να βάλουν φρένο σ’ αυτό το κατοχικό καθεστώς είναι οι συνδικαλιστικές οργανώσεις....... 
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου